Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Σε λίγο φεύγεις

Σε λίγο φεύγεις.

Κι εγώ φεύγω.

Πάμε να συνεχίσουμε την άδεια.

Θα σε πάρω μαζί μου.

θα περάσει γιε μου!

Υπομονή!

Θα αντέξω!

Θα αντέξεις!

Στον στόχο!

Δεν γράφω γιόκα μου. Τ' αποφεύγω. Με πονάει, γι' αυτό. Προσπαθώ να διώξω την στεναχώρια, γιατί δεν είναι μόνο η δική σου απουσία, ούτε τα ζόρια που τραβάς και με στεναχωρεί που σ' ακούω στεναχωρημένο. Είναι και τα άλλα προβλήματα της ζωής, τα γενικά...

Είναι και τα 12ωρα ξενύχτια δουλειάς, είναι πολλά αυτά που μου ρίχνουν την ψυχολογία, γι' αυτό δεν γράφω. Ασχολούμαι με τις φωτογραφίες για να ξεχνιέμαι. Να περάσουν οι ώρες, να περάσουν οι μέρες.

Από χθες στεναχωρέθηκα πολύ που βγήκες αναφορά σήμερα. (Δευτέρα κι ας ξημέρωσε Τρίτη).

Τιμωρία σου δυο μέρες στέρηση εξόδου, λες και τόσο καιρό βγήκες!

Άντε, μην πάρω ανάποδες με τα Ελληνικά στρατά!

Επιτρέπεται τόσον καιρό να μη βγεις δυο ώρες;

Κι αυτές οι αγγαρείες, μόνο εσύ υπάρχεις;

Κάτι δεν μ' αρέσει, αλλά δεν στο λέω.

Υπομονή γιέ μου!

Μάθημά σου απ' την τιμωρία, δεν θα ξαναέχεις εμπιστοσύνη ποια, κανέναν! Ούτε φίλο, ούτε εχθρό!

Φεύγω.

Πάω να βάλλω κυκλάμινα και να ξεχαστώ, γιατί αν συνεχίσω να σου γράφω, θα με πάρει από κάτω.

Ήρθα να πάρω τον μετρητή και πέρασα κι από σένα.

Θέλω να χαζεύω τους ξένους.

Νομίζω πως μόνο αυτοί με νιώθουν κι ας μην μιλάμε...

Όνειρα γλυκά γιόκα μου.

Ματιασμένος ήσουνα. Γι' αυτό χασμουριόμουν. Τώρα πρέπει να είσαι καλύτερα και να κοιμάσαι σαν πουλάκι! Στις 6 και 10 πρέπει να είσαι έτοιμος, γιατί έχετε περπάτημα στο βουνό και σκοποβολή. Τώρα που θα έχεις κοιμηθεί, θα τον πετύχεις τον στόχο, γιε μου!

Μη στεναχωριέσαι!

Άδειο το σπίτι

Μόλις γύρισα απ' τη δουλειά. Άδειο το σπίτι γιε μου...
Η Λένα έφυγε, ο μπαμπάς δουλεύει. Αλλάξαμε σκυτάλη. Ήρθε κι έφυγα.
Τώρα ετοιμάζεσαι. Θα σου τηλεφωνήσω τώρα για μια Καλημέρα και Καλή δύναμη στην πεζοπορία και στην σκοποβολή.

Το είχες κλειστό. Σου έστειλα σε μήνυμα τις ευχές μου.

(Έγραψα στο ΟΛΑ σε 2. ευτυχώς το πήρα είδηση εγκαίρως!)

Απόψε πήρε άδεια...

και με την τσέπη γεμάτη...

τραβάει για την πόλη!

Καλά να περάσεις, γιε μου!
Δεν γράφω, πια. Κάποια πράγματα δεν γράφονται.

ήθελα να κρατάω τις αναμνήσεις σου...

ξέρω ότι δεν θα τις ξεχάσεις ποτέ.

Περρισεύει το μπλογκ.

Σ' έβαλα να κοιμηθείς με το ζόρι. Ήρθες με διανυκτέρευση μετά από 7 μέρες. Άδικο.

Τα μάτια σου είναι μαύρα. Αδυνάτισες και η αλλεργία πάλι στο προσκήνιο με 4 μεγάλα σπυριά στο ένα πόδι. Πριν λίγο έβγαλες και στον λαιμό. Είμαι στεναχωρημένη πολύ.

Τιμητική άδεια

Τετάρτη έδωσες αίμα. Έσωσες ζωή και συνάμα ξεκουράστηκες. Πήρες και δυο μέρες τιμητική άδεια. Μπράβο αγόρι μου! Είμαι υπερήφανη για σένα!

Γράφω βιαστικά, γιατί πρέπει να ετοιμαστώ για Αθήνα. Αύριο θα συναντηθούμε!

9μηνη θητεία - ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ








9μηνη θητεία - ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ

Πολύχρονος και ευτυχισμένος, γιε μου!

Πολύχρονος και ευτυχισμένος, γιε μου!

Το πρωί, με την σύγχηση του ίντερνετ και του ξενυχτιού, πήγε στο άλλο μπλογκ. Δεν πειράζει!

Σήμερα δεν ήταν γιορταστική η μέρα σου...

Ούτε και η δική μου...

Θα περάσουν όλα, αγόρι μου! Υπομονή!

Τα λέμε όλα τόσα εύκολα στο τηλέφωνο, που δεν έχω κάτι να γράψω εδώ.

Μπορεί και να έχω... αλλά δεν προλαβαίνω.

Τίποτα δεν είναι όπως το υπολόγιζα...

Τίποτα δεν θα είναι ίδιο με το χθες, όταν γυρίσεις.

Θα προσαρμοστούμε, γιε μου!

Για σένα είναι ένας χρόνος.

Για μένα, πόσο;

Σου είπα! Στρατό πάω κι εγώ...